wtorek, 14 listopada 2023

Ćwiczenia: Henry Kissinger "Dyplomacja" Polityka zagraniczna jako geopolityka.

 Ćwiczenia z przepisywania, wklepywania i zapamiętywania. WYdają się ciągle aktualne.

HENRY KISSINGER

DYPLOMACJA


28

POLITYKA ZAGRANICZNA JAKO GEOPOLITYKA: TRÓJSTRONNA DYPLOMACJA NIXONA

Ciąg dalszy

  Nixon odnosił się do Moskwy w sposób znacznie bardziej zniuansowany aniżeli jego poprzednicy. Nie postrzegał stosunków ze Związkiem Radzieckim w kategoriach wszystko - albo - nic, widział je raczej jako zbiór różnorodnych problemów o różnym stopniu rozwiązywalności. Wszystkie wątki stosunków obu mocarstw starał się wpleść w jedną, całościową politykę, ani totalnie konfrontacyjną (jak czynili to "teologowie"), ani jednoznacznie pojednawczą (jak woleli "psychiatrzy"). Zamysł zasadzał się na tym, aby kłaść nacisk na obszary możliwej współpracy, a ze współpracy uczynił instrument, za pomocą którego będzie można wpływać na działania Moskwy w tych obszarach, w których oba mocarstwa brały się za łby. Tak właśnie, a nie jak pojawiało się ono - zniekształcone - w poźniejszych debatach, administracja Nixona pojmowała słowo detente - odprężenie. 
  Owo łączenie współpracy na jednym obszarze z postępem w obrębie innego obszaru - polityka linkage (sprzężenie), jak ją zaczęto nazywać - potykała się o wiele przeszkód. Jedną z nich obsesja niemal, jaką wiele wpływowych osobistości amerykańskich, objawiało na tle kwestii kontroli zbrojeń. Rokowania rozbrojeniowe z lat dwudziestych, w których koncentrowano się na redukcji arsenałów do nie zagrażającego poziomu, zakończyły się totalną klęską. W Epoce Nuklearnej rozbrojenie wedle tego samego wzoru stało się sprawą jeszcze bardziej skomplikowaną, bowiem "bezpieczny" poziom arsenałów nuklearnych jest wykluczony z samej definicji. Jak - na przykład - weryfikować uzgodniony poziom zasobów broni nuklearnej na tak wielkiej przestrzeni, jak terytorium Związku Radzieckiego? Prawdziwe redukcje nastąpiły dopiero wtedy, gdy kończył się okres Zimnej Wojny. Tymczasem, w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, rozbrojenie podporządkowano działaniom na rzecz ograniczenia konkretnych, ściśle określonych zagrożeń. Wśród nich najgłośniejsza była sprawa zapobiegania niespodziewanym atakom. To właśnie określano jako kontrolę zbrojeń. 

Koniec odcinka
Ciąg dalszy nastąpi

Krótko o swojej sytuacji

Jedzenia i pasty do zębów do następnego zasiłku mi nie zabraknie. Może zabraknąć motywacji. Dręczą i nękają ze zdwojoną energią.

"Sukces" polskiej policji

Policja rujnuje mi życie od około 30 lat. Teraz w bibliotece mam za plecami parę, która prowadzi głośną rozmowę. Hazard poszedł kiepsko i kończą się pieniądze. Dla tych podłych złych ludzi z policji nawet mój wiek nie jest żadną cenzurą. Teraz rujnują mi zdrowie flegmą, którą zapychają mi żołądek. Zatykają mi nos szczególnie trudno usuwalną flegmą. Podejmują działania, które usprawiedliwiają przestępstwa jakich się dopuszczają na mnie. Skończę, para za mna głośno rozmawia.

środa, 8 listopada 2023

Ćwiczenia: "Scientific American" Synchronizacja umysłów Lydia Denworth we fragmencie.

 Ćwiczenia z przepisywania, zapamiętywania i wklepywania.

SCIENTIFIC AMERICAN, edycja polska

ŚWIAT NAUKI, wrzesień 2023

Synchronizacja umysłów

U gatunków społecznych może wystąpić niezwykły rezonans mózgów

Lydia Denworth

NEURONAUKOWCY ZWYKLE BADAJĄ W DANEJ CHWILI JEDEN KONKRETNY MÓZG - obserwują na przykład aktywację neuronów, kiedy jego posiadacz czyta lub gra. Jednak ci sami badacze jako istoty społeczne najczęściej pracują zespołowo - wspólnie wysuwają hipotezy, analizują problemy i dopracowują szczegóły eksperymentów. Taką zespołowość działania coraz częściej uwzględnia się w badaniach mózgu.

  Neuronauka kolektywna, jaką nazywają tę dziedzinę niektórzy praktycy, to szybko rozwijająca się gałąź badań. Jej podstawowym odkryciem jest fakt, że podczas rozmowy lub wspólnego doświadczenia fale mózgowe ludzi się synchronizują. Neurony w korespondujących ze soba obszarach aktywują się w tym samy czasie, tworząc pasujące do siebie wzory jak tancerze. Ośrodki słuchu i wzroku w mózgu reagują reagują na kształt, dźwięk i ruch w podobny sposób, podczas gdy obszary wyższego rzędu zachowują się podobnie podczas bardziej wymagających zadań takich jak przypisywanie znaczeń czemuś widzianemu lub słyszanemu. "Nadawanie na tych samych falach", co inna osoba, jest widoczne w aktywności mózgu. 

  Taka aktywność sprzyja bogactwu i złożoności relacji społecznych na wyższych poziomach. Na przykład w szkole, gdy nauczyciel prowadzi lekcje, wzorce przetwarzania mózgowego uczniów zaczynają się dopasowywać do wzorców nauczyciela, a im lepsze dopasowanie, tym lepsze wyniki nauczania. Fale neuronalne w pewnych obszarach mózgu ludzi słuchających występu muzycznego odpowiadają falom wykonawcy - im lepsza synchronizacja, tym większa przyjemność. Zakochani wykazują lepszą synchronizację mózgów niż znajomi, podobnie jak bliscy przyjaciele w porównaniu z osobami, których wzajemne więzy są luźniejsze.

Koniec ćwiczeń, ale nie artykułu.

wtorek, 7 listopada 2023

 Dręczą mnie tym co mi zrobili w nosie, gardle i kaszlem.

Ćwiczenia: Henry Kissinger "Dyplomacja" Polityka zagraniczna jako geopolityka

 Ćwiczenia z przepisywania, wklepywania i zapamiętywania. WYdają się ciągle aktualne.

HENRY KISSINGER

DYPLOMACJA


28

POLITYKA ZAGRANICZNA JAKO GEOPOLITYKA: TRÓJSTRONNA DYPLOMACJA NIXONA

Ciąg dalszy

  W stosunkach ze Związkiem Radzieckim - stwierdzano w raporcie - amerykańska polityka kierować się będzie precyzyjną oceną istoty systemu radzieckiego, unikając błędu polegającego na niedocenianiu czynnika ideologicznego i bez złudzeń, że przywódcy komunistyczni "już zmienili, bądź wkrótce zmienią, swoje przekonania...". Nie ma też mowy o tym, aby Ameryka uzależniła się emocjonalnie od stosunków ze Związkiem Radzieckim. Miarą postępu w tych stosunkach będą konkretne porozumienia odzwierciedlające interesy sygnatariuszy, a nie klimat polityczny. Nade wszystko zaś osłabianie napięcia we wzajemnych stosunkach musi obejmować szeroki ich zakres:
 
  "Do naszych komunistycznych adwersarzy będziemy się odnosili przede wszystkim jak do państw realizujących swoje interesy, tak jak je pojmują, podobnie, jak i my na swój sposób rozumiemy nasz interes. Oceniać ich będziemy wedle czynów oczekując, że i nas oceniać będą wedle tego, co czynimy. Konkretne porozumienia i cała struktura pokoju, jaka powstawać będzie na ich bazie, beda wynikiem realistycznego kompromisu między spornymi interesami."

Raport z roku 1971 powtarzał ten sam temat. "Wewnętrzny porządek ZSRR, jako taki, nie jest przedmiotem naszej polityki, choć oczywiście nie ukrywamy naszego krytycznego stosunku do wielu jego cech charakterystycznych. O naszych stosunkach z ZSRR i innymi krajami decydować będzie ich zachowanie na arenie międzynarodowej."
  Ów nacisk na interes narodowy stał się przedmiotem silnego ataku ze strony sił  konserwatywnych, zwłaszcza po zakończeniu wojny w Wietnamie, gdy osłabła presja na rzecz zmniejszenia napięcia w stosunkach międzynarodowych. Rzeczywisty problem nie polegał wszakże na tym, że Nixon za bardzo ufał przywódcom na Kremlu, jak twierdzili w tym czasie krytycy jego polityki - co było absurdem, jeśli pamiętać, jaką wagę Nixon przywiązywał do konkretów i z jakim pesymizmem odnosił się do natury ludzkiej - ale na tym, czy to jest najlepsza strategia, aby zatrzymać radziecki ekspansjonizm. Nixon był przekonany, że w czasach wstrząsów w Wietnamie, to właśnie interes narodowy jest najlepszym instrumentem ograniczenia ekspansji komunistycznej i zyskania poparcia opinii publicznej. Jego krytycy, uważali że przyjęcie zasady interesu narodowego w polityce zagranicznej jest tożsame z moralnym rozbrojeniem Ameryki.
  Administracja Nixona była równie zdecydowana, aby nie dopuścic do dalszego rozszerzania strefy komunistycznych wpływów, jak - wcześniej - Acheson, Dulles czy później - Reagan i pod tym względem nie ma żadnych różnic poglądów. Nawet w czasie największego nasilenia wojny w Wietnamie, Nixon czujnie reagował na wszelkie przejawy zagrożenia geopolitycznego czy strategicznego ze strony Związku Radzieckiego, czy to w sprawie budowy radzieckiej bazy morskiej na Kubie w roku 1970, czy w kwestii dyslokacji radzieckich rakiet ziemia-powietrze nad Kanałem Sueskim, czy wtedy, gdy trzeba było zareagować na syryjską napaść na Jordanię, czy w 1971 r. w związku z rolą ZSRR  w Wojnie Indii z Pakistanem, czy wreszcie w 1973 r., gdy Breżniew chciał interweniować w Wojnie Arabsko-Izraelskiej. Podobna postawa charakteryzowała administrację Forda, jak świadczy o tym jej reakcja na pojawienie się oddziałów kubańskich w Angoli.

Koniec odcinka
ciąg dalszy nastąpi

poniedziałek, 6 listopada 2023

Ćwiczenia: Henry Kissinger "Dyplomacja" Polityka zagraniczna jako geopolityka

 Ćwiczenia z przepisywania, wklepywania i zapamiętywania. WYdają się ciągle aktualne.

HENRY KISSINGER

DYPLOMACJA


28

POLITYKA ZAGRANICZNA JAKO GEOPOLITYKA: TRÓJSTRONNA DYPLOMACJA NIXONA

Ciąg dalszy

  Jednakże badacz epoki może na ich podstawie najlepiej zorientować się w zagadnieniach polityki zagranicznej ery Nixona. Zresztą dziennikarze i zagraniczni politycy mogli skorzystać z tych dokumentów w podobnym sensie, gdyby nie koncentrowali się tak bardzo na bieżącej dyplomacji, a przez to nie odczytali wielu sygnałów, jakie zawierały się w tych opracowaniach. A najważniejszym z owych sygnałów było to, że Ameryka będzie się kierować interesem narodowym, że będzie się angażować w sprawy polityczne, a nie dokonywać egzegezy zasad prawnych. Wyrażał to pierwszy z czterech raportów prezydenckich, wydany 18 lutego 1970 r.:

  "Nasz pierwszy i najważniejszy cel polega na tym, aby w dłuższej perspektywie mądra polityka zagraniczna służyła naszym interesom. Im bardziej polityka wspierać się będzie na realistycznej ocenie naszych i nie tylko naszych interesów, tym skuteczniejsza będzie nasza rola w świecie. Nie podejmujemy działań w świecie dlatego, że mamy takie a nie inne zobowiązania; mamy zobowiązania, ponieważ działamy w świecie. Nasze interesy muszą określać kształt naszych zobowiązań, a nie odwrotnie."

W brytyjskich czy francuskich dokumentach państwowych, tego typu stwierdzenia potraktowano by jako truizm. W Ameryce jednak tak wyraźne oparcie polityki na interesie narodowym było sprawą bez precedensu. Żaden z poprzedników Nixona w naszym stuleciu - z wyjątkiem Theodore Roosevelta - nie traktował amerykańskiego idealizmu jako jednego z wielu czynników i nie kreślił wizji przyszłości w kategoriach trwałego zaangażowania rozumianego jako przeciwieństwo ściśle określonych krucjat w ściśle określonym czasie.

Koniec odcinka
Ciąg dalszy nastąpi