poniedziałek, 6 listopada 2023

Ćwiczenia: "Scientific American" Skaner - Wybuchowe Włochy

 Ćwiczenia z przepisywania, zapamiętywania i wklepywania. 

SCIENTIFIC AMERICAN Edycja polska

ŚWIAT NAUKI, wrzesień 2023

SKANER

Wybuchowe Włochy

Nasz kontynent nie obfituje w wulkany, ale są na nim gorące punkty, które niepokoją

Kilka tygodni temu grupa badaczy opublikowała w numerze "Nature Communications" wyniki badań poświeconych najniebezpieczniejszemu, zadniem wielu ekspertów, wulkanowi europejskiemu. Jego stożka nie widać jednak na mapie. Owo monstrum, zdolne dokonać kompletnej destrukcji obszaru rozmiarów Warszawy, skrywa się niemal w całości w skorupie ziemskiej. Jego obecność zdradzają małe karatery, niewielkie stożki żużlu, wyziewy gorących gazów wulkanicznych oraz liczne drżenia przesunięcia gruntu. 

  Zespół badaczy, pod kierunkiem Christophera Kilburne z University College London i Stefana Carlino z Osservatorio Vesuviano w Neapolu, uważa, że szybkimi krokami zbliża się moment, gdy sztywna skorupa przykrywająca skryty w ziemi wulkan, pęknie w najsłabszym miejscu, co może (choć nie musi) dać początek gigantycznej erupcji. Ponadto w przeciwieństwie do większości wulkanów, ten może wybuchnąć niespodziewanie. Śmiertelnie zagrożonych jest ponad 300 tys. ludzi żyjących w jego obrębie; w promieniu 20 km mieszkają dalsze 2 mln.

  Mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego zwą tego zdradliwego kolosa Campi Flegrei (płonące pola, od gr. "phlego" - "płonąć"), po polsku Pola Flegrejskie. Starożytni Rzymianie wierzyli, że tu znajduje sie wejście do podziemnego świata umarłych. Niedaleko nad morzem w Baiae - luksusowym kurorcie z gorącymi źródłami - znajdowały się wille Juliusza Cezara, Nerona i Hadriana. Kaldera Pól Flegrejskich jest stosunkowo mało rozległa (średnica największych wynoszą około 100 km) - ma rozmiary 15 na 12 km, jest jednak największą tego rodzaju strukturą w Europie. 

Andrzej Hołdys

Koniec ćwiczeń.


piątek, 3 listopada 2023

Ćwiczenia: "Scientific American" Bezpieczeństwo socjalne a nauka Naomi Oreskes

 Ćwiczenia z przepisywania, zapamiętywania i wklepywania. 

SCIENTIFIC AMERICAN edycja polska

ŚWIAT NAUKI, wrzesień 2023

OBSERWACJE

MIEĆ OKO NA NAUKĘ

Bezpieczeństwo socjalne a nauka 

Ataki na program Social Security  opierają się fałszywych "faktach" podobnych do wykorzystywanych przeciwko działaniom na rzecz obrony klimatu

Naomi Oreskes 

Niezależnie od tego, czy jest to zmiana klimatu, ewolucja, bezpieczeństwo szczepionek, czy jakaś inna kwestia, naukowcy często spotykają się z oporem ze strony ludzi oferujących "alternatywne fakty". Jak do tego doszło, że przyszło nam żyć w świecie , w którym opinie podparte mętnymi argumentami są traktowane równie poważnie, jak twierdzenia oparte na dowodach naukowych - dlaczego ludzie nei widzą różnicy pomiędzy opinią a faktem?

  Po części jest to odłożony w czasie skutek wysiłków podejmowanych przez dekady przez branżę tytoniową, przeczącom dowodom na szkodliwość wyrobów tytoniowych i przez branżę paliwową, podważającą dowody dotyczące zmian klimatycznych. Obie kampanie naruszyły zaufanie do nauki - do tego, że cała masa dowodów naukowych przedstawia prawdziwszy obraz świata niż parę skleconych naprędce zdań i opinii.

  Jednak zjawisko to ma jeszcze jedną przyczynę - jest nią atak konserwatywnych polityków na amerykański program socjalny, który zapewnia seniorom bezpieczeństwo finansowe. Republikanie w Kongresie zapowiedzieli, że bedą dążyli do ograniczenia Social Security (Historical Background and Development of Social Security), a nawet jego sprywatyzowania. Rzekomy powód to potrzeba zrównoważenia programu budżetu federalnego. "Bez dużych cięć w tym programie budżetu się nie dopnie" - stwierdził Chris Campbell, były republikański członek senackiej komisji finansowej. W rzeczywistości program socjalny wcale nie drenuje budżetu federalnego - finansuje się bowiem sam przez przeznaczony nań podatek od wynagrodzeń. 

  Dlaczego republikanie atakują program, który sam się finansuje i odniósł sukces? Właśnie dlatego, że okazał się sukcesem. US Social Security to całkiem sprawnie działający "big government". Jego powodzenie zaprzecza twierdzeniom konserwatystów, że programy federalne są w większości kosztownymi porażkami, a rząd nie powinien przeszkadzać wolnemu rynkowi.

  Gros programów federalnych, których konserwatyści tak nienawidzą, powstał w reakcji na porażki wolnego rynku. Pod koniec XIX wieku praktyki biznesowe polegające na brutalnym zwalczaniu konkurencji doprowadziły do powstania monopoli. Na początku lat 20. XX wieku jeden na tysiąc amerykańskich pracowników ginął w pracy. W latach 30. miliony Amerykanów, którzy byli w pełni sił życiowych, zostało wyrzuconych z pracy i znalazło się na granicy ubóstwa - nie z własnej winy.

  To nie sektor prywatny rozwiązał te problemy. To władze, a w szczególności - władza federalna. Przyjęta w 1890 roku ustawa Sherman Antitrust Act chroniła konkurencję. Przepisy dotyczące praw pracowniczych wprowadziły rekompensaty finansowe dla osób poszkodowanych w pracy. To rząd centralny zakazał pracy dzieci, zwiększył dostęp do edukacji, a podczas Wielkiego Kryzysu wydźwignął amerykański kapitalizm ze stanu bliskiego katastrofie. Podczas debat nad każdym z tych programów także przedstawiano "alternatywne fakty". Te same, które pojawiały się przy okazji Social Security.

  Od pierwszych wypłat w 1937 roku aż do 1974 roku program miał dodatnie saldo. Nigdy nie zdarzyło się, by przez dwa kolejne lata z rzędu trzeba sięgać do zasobów funduszy powierniczych. Jednak w latach 1975 - 1981 program stał się deficytowy, a prognozy demograficzne, wskazywały, że sytuacja może się jeszcze pogorszyć. Na początku lat 80. administracja Reagana zaproponowała cięcia, aby zrównoważyć budżet - bez podnoszenia podatków oraz ścinania wydatków na armię. Pomysł ten stał się pożywką dla ideowych przeciwników silnego rządu, którzy postulowali całkowite zlikwidowanie US Social Security poprzez oddanie go sektorowi prywatnemu.

  Republikańscy przeciwnicy "big government" w Kongresie przekazali pałeczkę specjalnej komisji, na której czele stał znany ekonomista Alan Greenspan, libertarianin. Przygotował on argumenty na rzecz sprywatyzowania systemu, twierdząc (fałszywie), że program jest nie do uratowania, gdy tymczasem było inaczej. 

  Jak każda rzecz, która ma już 50 lat, potrzebował pewnego odświeżenia i niewielkiego podniesienia podatku. Wkrótce program znów działał sprawnie.

  Kolejna próba ograniczenia programu, zainicjowana przez biznes podjęta została w pierwszej dekadzie XXI wieku. Sondaże pokazywały jednak, że im częściej prezydent George W. Bush mówił o sprywatyzowaniu Social Security, tym mniej Amerykanów popierało ten krok. Wycofał się więc z pomysłu. 

  Dwadzieścia lat później znów jesteśmy w tym samym miejscu, a sensowną debatę blokuje ideologia ignorująca dowody. To ta sam jałowa strategia, która zahamowała działania przeciwdziałające kryzysowi klimatycznemu. Senator Daniel Patrick Moynihan z Nowego Jorku spopularyzował kiedyś powiedzenie, że "każdy ma prawo do własnych opinii, ale nie do własnych faktów". Moynihan miał na myśli naukę, ale powiedział to podczas debaty na temat przyszłości programu Social Security. 

Koniec eseju. 



O sobie

Policja dręczy mnie wzdęciami, przepycha jedzenie przez jelita, skraca mi sen czyli wszystko po staremu. Sytuacja jest trudna ze względu poważne braki w zaopatrzeniu, ale do zasiłku przeżyję. I do powołania nowego rządu. Państwo polskie jest mi winne specjalną rentę i nowe mieszkanie gotowe do zamieszkania za tortury i zrujnowane życie. 

wtorek, 31 października 2023

Polska: Zmienić sposób wyboru prezydenta państwa

Nowo wybrane Zgromadzenie Ogólne powinno zmienić sposób wyboru prezydenta państwa i ograniczyć jego kompetencje. Wybory powinno dokonywać Zgromadzenie Ogólne z kandydatów wysuniętych przez te Zgromadzenie Ogólne spośród osób zasłużonych dla Polski, które ukończyły 60 rok życia. Obecna sytuacja jest NIEMORALNA!!! 

O sobie przed świętem Zmarłych

 Skończyłem 60 lat. Mam długi i nie będę miał emerytury. Zrobili sobie ze mnie królika doświadczalnego i z tego powodu należy mi się specjalna renta i nowe mieszkanie. Nie będę się cieszył życiem ponieważ doświadczenia jakie na mnie przeprowadzali miały wymiar tortur, które mogły mnie doprowadzić do szaleństwa i samobójstwa. 

wtorek, 24 października 2023

Ćwiczenia: Kissinger "Dyplomacja" Koniec rozdziału o wyjściu z Wietnamu

 Ćwiczenia z przepisywania, zapamiętywania i wklepywania. Znów karteczki i biblioteka. To końcówka rozdziału poświeconego wychodzeniu z Wietnamu. Aktualne w kontekście różnych zdarzeń.

HENRY KISSINGER

DYPLOMACJA

WIETNAM: WYJŚCIE; NIXON

    Końcówka rozdziału

Strona 770

  Gorzkie spory nadal zaciemniają obraz tego, co właściwie stało się w Indochinach, tworząc intelektualną próżnię wokół okresu obejmującego dwa dziesięciolecia i okres działalności czterech administracji wywodzących się obu partii politycznych. Ameryka przyjdzie do siebie po Wietnamie tylko wtedy, gdy wyciągnie ponadpartyjną lekcję z tego bolesnego doświadczenia.

  Po pierwsze: przed przystąpieniem do działań wojennych Stany Zjednoczone powinny jasno rozumieć istotę zagrożenia, jakiemu zamierzają stawić czoło i powinny wyraźnie określić cele, które w sposób realistyczny można osiągnąć. Trzeba mieć wyraźną strategię i jasno sprecyzowany efekt polityczny, o który chodzi. 

  Po wtóre: jeśli Ameryka włączy się już do akcji militarnej, to dla zwycięstwa nie ma alternatywy, jak powiadał generał Douglas MacArthur. Skrupułów nie uspokoi się wahaniem, przedłużająca się sytuacja patowa negatywnie wpływa na wytrwałość, a przez to także na wolę amerykańskiej opinii publicznej. Trzeba więc rzetelnie określić cele polityczne i strategię wojskową prowadzącą do ich osiągnięcia, zanim poweźmie się decyzję o przystąpieniu do wojny.

  Po trzecie: demokracja nie jest w stanie prowadzić poważnej polityki zagranicznej, jeśli poszczególne frakcje nie okażą choćby minimum powściągliwości wobec siebie. Gdy zwycięstwo nad wewnętrzną opozycją staje się jedynym celem politycznym, spójność przestaje istnieć. Nixon był przekonany, że na prezydencie spoczywa ostateczna odpowiedzialność za obronę interesów narodowych, nawet wbrew własnym, wewnętrznym, zagorzałym oponentom, a może zwłaszcza przeciwko nim. Wietnam wykazał jednak, że nie da się prowadzić wojny na zasadzie prezydenckich dekretów. Wobec gwałtownych protestów, wobec rezolucji Kongresu, które coraz bardziej zmierzały ku jednostronnemu wycofaniu, wobec wrogości mediów, Nixon powinien zwrócić się do Kongresu zaraz na początku kadencji, powinien określić strategię i zażądać wyraźnego poparcia dla swojej polityki. Gdyby go nie uzyskał, powinien zażądać głosowania w sprawie zakończenia wojny i w ten sposób przelać odpowiedzialność na Kongres. 


  Jak już wspomniano, Nixon odrzucił tego typu rady, ponieważ uważał, że historia nie wybaczy mu konsekwencji tego, co uważał za uchylenie się odpowiedzialności ze strony wykonawczej. Była to decyzja honorowa, wysoce moralna i intelektualnie bez zarzutu. Ale w amerykańskim systemie "checks-and-balances" - wzajemnej kontroli i równowagi trzech rodzajów władzy - ciężar, jaki Nixon brał na siebie, nie powinien spoczywać na jednym człowieku.

  W okresie wojny w Wietnamie Ameryka musiała pogodzić się z własnymi ograniczeniami. Przez większość część historii amerykańska wyjątkowość deklarowała wyższość moralną, za którą stało także materialne bogactwo narodu. W Wietnamie jednak Ameryka brała udział w wojnie, w której kwestie moralne uległy zaciemnieniu, a przewaga materialna nie miała zasadniczego znaczenia. W latach pięćdziesiątych ekrany telewizyjne pełne były obrazów idealnych amerykańskich rodzin, które były kulturowo bliskie postawie wyżyn moralnych Dullesa i wysublimowanemu idealizmowi Kennedyego. Gdy tego zabrakło, Ameryka dokonała rachunku sumienia i obróciła się przeciwko sobie. Z całą pewnością nie ma drugiego takiego społeczeństwa tak głęboko przekonanego o własnej spójności, że gotowe było obnażyć dzielące je różnice po to, aby zbudować nową jedność. Żaden inny naród nie zaryzykowałby tak niefrasobliwie własnego upadku w imię odnowy.

  W kategoriach wyników doraźnych wewnętrzny dramat był tragedią, w dłuższej perspektywie okazało się jednak, że Ameryka płaciła po prostu za to, aby uświadomić sobie, w jakim stosunku jej własna moralna doskonałość, która inspirowała tak wiele amerykańskich przedsięwzięć, pozostaje do wymogów sytuacji międzynarodowej, mniej przyjaznej i bardziej skomplikowanej aniżeli kiedykolwiek w przeszłości.

  Doświadczenie Wietnamu wryło się głęboko w amerykańską psychikę. Historia zaś nie wyciągnęła z niego jeszcze najważniejszych lekcji. Dokonawszy rachunku sumienia, Ameryka odzyskała wiarę w siebie, Związek Radziecki zaś, pozorny monolit, poniósł karę za własne błędy moralne, polityczne i gospodarcze. Po krótkim okresie ekspansji Związek Radziecki ugrzązł we własnych sprzecznościach o wreszcie upadł.

  Wydarzenia te mogły pobudzić do pełnej ironii refleksji na temat istoty lekcji danej przez historię. Stany Zjednoczone wkroczyły do Wietnamu, aby zatrzymać coś, co uważano za centralnie sterowany spisek komunistyczny - i przegrały. Z porażki Ameryki Moskwa wyciągnęła wniosek, jakiego obrońcy Teorii Domina tak bardzo się obawiali, że historyczny układ sił zmienia się na ich korzyść. W efekcie podjęła próbę wejścia do Jemenu, Angoli, Etiopii, a wreszcie do Afganistanu. W toku tego procesu przekonała się, że geopolityczne realia odnoszą się w taki sam sposób do społeczeństw komunistycznych, co - kapitalistycznych. Związek Radziecki - będąc mniej prężnym - też przekroczył swoje możliwości, z tym jednak, że w jego przypadku zakończyło się to nie katharsis, jak w Ameryce, ale ostatecznym rozpadem.

  Pozostaje pytanie, czy sprawy potoczyłyby się w tym samym kierunku, gdyby Ameryka pozostała bierna i pozwoliła, aby historia sama zajęła się wyzwaniem komunistycznym? Czy też tego typu postawa nie umocniłaby jednak przekonania o nieuniknionym zwycięstwie świata komunistycznego, co mogłoby zahamować upadek Związku Radzieckiego, a może nawet mu zapobiec?

  Pytanie jest teoretyczne, a żaden mąż stanu nie może z bierności czynić zasady politycznej. Może żywić wątpliwości wobec własnych osądów, może liczyć się z nieprzewidywalnym, ale nie może pokładać nadziei, że groźny adwersarz po prostu sam upadnie. Nie jest to bowiem polityka, która oferuje pociechę milionom bezpośrednich ofiar, a jedynie obraca proces polityczny w lekkomyślny hazard oparty na intuicji.

 Udręka Ameryki w związku ze sprawą Wietnamu jest najlepszym świadectwem moralnych skrupułów Ameryki, co samo w sobie stanowi odpowiedź na pytanie dotyczące istoty etycznego znaczenia doświadczenia, które stało się jej udziałem. Po względnie krótkiej przerwie Amerykanie, a latach osiemdziesiątych, odzyskali dobre samopoczucie. A od początku następnej dekady wolne narody znów zwróciły się ku Ameryce po radę, jak budować nowy porządek świata. Obawiały się nie tego, że Ameryka zbyt arogancko będzie się angażować, ale że może ograniczyć swój udział w sprawach światowych. Oto dlaczego smutna pamięć Indochin powinna posłużyć nam do przypomnienia, że amerykańska jedność i spójność to zarazem obowiązek i nadzieja świata.

Koniec rozdziału.

poniedziałek, 23 października 2023

Policyjne zastraszanie i prowokacja po wiadomościach do rządu i prezydenta RP.

Policja dzisiaj urządziła mi zastraszanie i prowokowanie w mieszkaniu. Wysłali tajniaka w towarzystwie pracownika gazowni (tajniak był przebrany za pracownika gazowni) chcieli mi wymontować licznik i tym samym pozbawić gazu. Kiedy spokojnie wyjaśniłem, że miejski ośrodek pomocy społecznej płaci rachunki, tajniak podniósł głos i zrozumiałem, że nie mam o czym z nimi rozmawiać. Wyprosiłem ich. Tajniak stanął na progu i patrząc mi głęboko w oczy powiedział: "Uderz mnie drzwiami". Dwa razy to powiedział. Nie zrobiłem tego.

MOPS zadeklarował kilka miesięcy temu, że będzie płacił rachunki. Niech zajmą rachunek bankowy mopsu. 

Policyjny terror wzmógł się po tych wiadomościach:

1. Wiadomość do rządu.

O sobie, działaniach policji i odpowiedzialności wicepremiera Kaczyńskiego

KPRM

Marek Gąska em63horp@gmail.com

17 paź 2023, 10:38 (6 dni temu)
do kontakt, mnie
Policja cały czas traktuje mnie jak królika doświadczalnego skutkiem czego niedługo popełnię samobójstwo. Odpowiedzialność za to spadnie na wicepremiera Kaczyńskiego odpowiedzialnego za bezpieczeństwo. Mnie się należy specjalna renta i nowe mieszkanie.

--
Marek Gąska

Wrocław

2. Wiadomość dla prezydenta RP.

Kaczyński na emeryturę. Tusk na premiera. I o sobie.

KPRM

Marek Gąska em63horp@gmail.com

wt., 17 paź, 17:17 (6 dni temu)
do listy, mnie
1. Gdyby wybory odbyły się na wiosnę "Zjednoczona Prawica" miałaby szansę na samodzielne rządzenie. Jarosław Kaczyński jest już tak stary, że przestał rozumieć rzeczywistość i prezydent Duda może mu o tym przypomnieć desygnując Donalda Tuska na premiera z misją utworzenia nowego rządu, jak najszybciej. To kwestia całkiem realnych pieniędzy. Prez. Duda może również wystąpić z ustawą "odsyłającą" posła Jarosława Kaczyńskiego na emeryturę! Sam przecież się nie wybiera. Wyjdzie to tylko i wyłącznie na dobre wszystkim zainteresowanym z prezydentem Dudą na czele.
2. Premier Netaniahu cynicznie wywołał wojnę z Hamasem aby uciec od kłopotów wewnętrznych. Dobrze przeanalizujcie kroki jakie czynił. 
3. Policja traktuje mnie jak królika doświadczalnego i należy mi się specjalna renta oraz nowe mieszkanie w Warszawie. 
4. To jest historyczny moment ze względu na frekwencję i oczekiwania społeczeństwa zmian. Zmiany niezwłocznej! 
Niech Pan Prezydent Duda dobrze się wsłucha w głos ludu!
A lud nogami krzyknął:
CHCEMY ZMIANY!!!

--
Marek Gąska

Wrocław.