czwartek, 10 sierpnia 2023

Wybory czyli SI. Liczenie na bieżąco.

Czyszcząc blog dotarłem do swojego pomysłu na przyspieszenie liczenia głosów w wyborach.

Osoba oddająca głos wsuwałaby kartkę do głosowania do maszyny. Maszyna poinformowała by wszystkich czyli Wyborcę i Komisję, czy głos jest ważny. Wtedy oddany głos zostałby zaliczony i wylądowałby na odpowiedniej kupce. 

Wszystko na bieżąco. 

Czyż nie jest to genialnie proste.

Nawet przesłałem do różnych redakcji mój pomysł, który spotkał się z zerowym odzewem. 

Teraz na nic nie liczę. Przypomniało mi się i tyle. Dupę regularnie mi obrabiają wzdęciami. Więc co miałbym niby zyskać w...

wtorek, 8 sierpnia 2023

Nie tyko usuwam wpisy, ale i archiwuzuje

 Sprzątam blog, nie wiedzieć czemu.  Przyszłości tutaj nie widzę w jakichkolwiek barwach. Ale... pieniądze czyli zasiłki w poniedziałek więc czymś trzeba wypełnić czas. 

Żal mi tego, że mimo możliwości gminy i państwa nie dostanę ani zadośćuczynienia, ani realizacji jakiegoś pomysłu ekologicznego.

Chcą mi wmówić, że życie erotyczne zaczyna się po... 60-tce!!!

Żal to opisywać.

Wracając do usuwania wpisów. Nie tylko usuwam, ale i archiwuzuje. Opisuję, mniej lub bardziej udanie i przyklejam etykietę. Nie wiem po co. Bliżej mi do śmierci niż do czegokolwiek innego, ale mam jeszcze trochę czasu do poniedziałku.

Taka archiwizacja bloga ma swoje nieoczekiwane przyjemności. Odkryłem je kiedy za pierwszy razem zacząłem cofać się w czasie i wtedy okazało się że program cofa się samoczynnie. Migały najpierw błyskawicznie dni, później miesiące, aż wreszcie lata. Jakieś dziesięć lat prowadzenia bloga przemykało mi przed oczami. Skróciłem. Znacznie. I jeszcze usunę.


niedziela, 6 sierpnia 2023

Policyjny sadyzm i wywoływanie "syndromu sztokholmskiego".

 Położyłem się i znów: najpierw uderzenie w podłogę, stare budownictwo, później powolne wywoływanie skurczu palców stopy. 

Sadyzm polskiej policji państwowej, który codziennie doświadczam. Równocześnie, policja chce mnie każdego dnia "pocieszać"! 

Im bardziej cierpię, tym bardziej Oni chcą mnie pocieszać. 

Czy to nie jest wywoływanie "syndromu sztokholmskiego"? 

Dla nich to ja jestem psem, którego trzeba wytresować.

piątek, 4 sierpnia 2023

Wrocław - elektrownia atomowa czyli moja wiadomość do urzędu miejskiego oraz wiadomości o inwestycjach we Wrocławiu

Koreańska elektrownia atomowa we Wrocławiu?!

KUM

Marek Gąska em63horp@gmail.com

wt., 1 sie, 11:07 (3 dni temu)
do kum, mnie
Polski rząd zrobił bardzo wiele aby popsuć opinię o Polsce, ale Wrocław to co innego. Władze miasta mogłyby zastanowić się nad zainteresowaniem Koreańczyków inwestycją w budowę elektrowni atomowej, powiązanego przemysłu, nauki i emigracji. Wrocław przecież to Europa! Europa, która przeżywa pewne trudności, ale to tylko przejściowe problemy. Ukraina to również jest powód do zainteresowania. Ale Wrocław to również Dolny Śląsk, ogromne złoże węgla brunatnego, KGHM i inne bogactwa. Jedno drugiemu nie przeszkadza. W górnym biegu Odry konieczne jest zbudowanie zbiornika retencyjnego chroniącego Dolny Śląsk przed powodzią. To w związku z ogromnym złożem węgla brunatnego. Ale sama elektrownia i sposób finansowania to złożona kwestia wymagająca czasu. Może giełda we Wrocławiu? 
Piszący te słowa ma skromne pragnienia: kawałek terenu nad rzeką do obsadzenia drzewami i zamieszkania. Są takie miejsca.Mogę to piszę. Korea pojawiła się ponieważ LG inwestuje i polityka rządu. 

LG zaskakuje w Polsce. Gigafabryka będzie jeszcze większa, nowa generacja baterii nadciąga


niedziela, 30 lipca 2023

Ćwiczenia: Henry Kissinger "Dyplomacja" Wietnam ciąg dalszy strona 732-734

 Ćwiczenia z wklepywania i zapamiętywania.

Henry Kissinger Dyplomacja 

Wietnam: na drodze ku desperacji; Kennedy i Johnson 



Ciąg dalszy 

Formuła z San Antonio była jednym z decydujących punktów zwrotnych w całej Wojnie Wietnamskiej. Stany Zjednoczone oferowały zatrzymanie operacji wojskowych przeciwko Wietnamowi Północnemu - co było zobowiązaniem - w zamian za "produktywne" rozmowy, pod warunkiem, że Hanoi nie wykorzysta przerwy w bombardowaniach. Nie określono przy tym, co dokładnie mają oznaczać słowa "produktywny" i "wykorzystać". Tymczasem Hanoi, które już dało dowód, że potrafi manipulować dyskusją wewnątrzamerykańską, nie pozostawiło wątpliwości, że jakakolwiek próba wznowienia bombardowań przez Amerykę będzie oznaczać kontrowersje i dalszą utratę czasu. Zasada, że "nie będzie wykorzystywać" przerwy w bombardowaniach, nie nakładała na Hanoi obowiązku wstrzymania działań partyzanckich, a w istocie nie zabraniała niczego, co Hanoi czyniło do tej pory. Co najwyżej warunek ten mógł oznaczać, że Hanoi nie będzie eskalować strategii zwycięstwa.

  Fakt, że odrzucano nawet taką formułę, która dawała korzyści jednej właściwie stronie, najlepiej chyba charakteryzuje taktykę Hanoi, jeśli chodzi o sprawy rokowań. W rzeczy samej propozycję negocjacji wykorzystywano jako siatkę bezpieczeństwa dla totalnej ofensywy, do jakiej wkrótce miało dojść. W ciągu kilku dni mój kanał komunikacji z Hanoi został zerwany. Północni Wietnamczycy wyczuwając, że cena za zaprzestanie przez Stany Zjednoczone bombardowań jest tyleż skromna, co niejasna, uznali, że warto jeszcze wzmóc presję na Johnsona, nim zasiądzie się do stołu obrad. Za parę miesięcy miała się rozpocząć Ofensywa Tet.

  Hanoi trafnie wyczuwało, że coraz bardziej niechętna opinia społeczna w Ameryce nie zechce tolerować sytuacji patowej w Wietnamie, tak jak nie tolerowała podobnej sytuacji w Korei. Była jednak pewna doniosła różnica między sporami wewnętrznymi z tamtych czasów a obecnymi. Jeśli chodzi o Koreę, to nigdy nie podważano racji, które doprowadziły do zaangażowania Ameryki, różnice opinii dotyczyły tylko środków, które były potrzebne do zwycięstwa. W sprawie Wietnamu było inaczej. Szeroki consensus, który leżał u podstaw amerykańskiej polityki, nagle zniknął. Krytycy administracji z czasów wojny w Korei opowiadali się za bardziej zdecydowanymi posunięciami; polityce Trumana przeciwstawiano Macarthurowską strategię eskalacji. Jeśli zaś chodzi o Wietnam, to większość krytyków domagała się redukcji amerykańskich działań, a z czasem - całkowitego wycofania się Ameryki z Wietnamu. Gdyby w czasie Wojny Koreańskiej przeważał pogląd opozycji, to przeciwnik miałby się znacznie gorzej. W Wietnamie - przeciwnie; gdy tylko rozmiar niezadowolenia społecznego stał się oczywisty, Hanoi rychło spostrzegło, że sytuacja patowa na froncie dyplomatycznym plus presja militarna w samym Wietnamie, działa na jego korzyść. Administracji Johnsona zarzucać się będzie brak inicjatywy dyplomatycznej i co za tym idzie - brak postępu. Na skutek rosnącej liczby ofiar wzywać się będzie do deeskalacji, jeśli nie do kompletnego wycofania się z Wietnamu.

  Krytyka polityki wobec Wietnamu zaczęła się dość zwyczajnie. Zrazu podnoszono rozsądne skądinąd wątpliwości, czy tę wojnę w ogóle można wygrać i czy cel uzasadnia zastosowane środki. Jedenastego marca 1968 r. Walter Lippmann przeniósł krytykę doktryny powstrzymywania na Wietnam. Argumentował, że Ameryka poszła za daleko, że polityka powstrzymywania zagraża racjonalnej równowadze między celami narodowymi a środkami, przy pomocy których można je osiągnąć:

  "Jeśli faktem, że jego [Johnsona] cele wojny są nieprecyzyjne, obejmują nawet pacyfikację całej Azji. Przy takich nieograniczonych celach nie można wygrać wojny prowadzonej ograniczonymi środkami. Ponieważ wyznaczamy sobie nieograniczone cele, to z pewnością będziemy >>pobici<<."

Właśnie, aby podkreślić, że tradycyjne kategorie rozumowania nie mają zastosowania do Wietnamu, Lippmann opatrzył słowo "pobici" cudzysłowem, co akcentowało, że Wietnam w istocie nie ma znaczenia dla bezpieczeństwa Ameryki. Wycofanie się z Wietnamu z tego punktu widzenia wzmocniłoby generalnie pozycję Stanów Zjednoczonych.

  Identyczny argument wysuwano już wcześniej, w roku 1966, kiedy senator Fulbright krytykował Stany Zjednoczone za uleganie pokusie "arogancji siły", co następowało na skutek pomieszania "siły z cnotą oraz istotnych zobowiązań z globalną misją." Niecałe dwa lata wcześniej strofował de Gaulle'a, że ten "zaciemnia sytuację" proponując neutralizację Wietnamu. Wtedy to Fulbright ostrzegał, że taka policja może "wyzwolić nieprzewidywalny łańcuch wydarzeń, ponieważ Francja nie jest ani mocarstwem wojskowym na Dalekim Wschodzie, ani ważnym czynnikiem gospodarczym, a przeto nie będzie kontrolować ani nawet wpływać na bieg wydarzeń, jakie jej inicjatywa może wywołać." W 1964 r. Fulbright dostrzegał tylko dwie "realistyczne" opcje: "rozszerzenie konfliktu w taki lub inny sposób lub podjęcie wysiłków na rzecz podniesienia zdolności Wietnamu Południowego do skutecznego prowadzenia wojny na obecną skalę."

  Cóż takiego się stało w ciągu krótkich dwóch lat, co przekonało senatora, że Wietnam nie ma istotnego znaczenia, a jedynie marginalne? I dlaczego stanowiło to odbicie arogancji administracji Johnsona, która w międzyczasie zastosowała się do obu rad Fulbrighta? Przywódcy amerykańscy, wierni narodowej tradycji, nie zadowalali się uzasadnianiem pomocy dla Wietnamu wymogami bezpieczeństwa, co zresztą, wcześniej czy później, dałoby podstawy do debaty w kwestii kosztów i korzyści. Szermowali argumentem budowy systemu demokracji w Azji Południowo-Wschodniej, a przez to sami pozbawili się możliwości wyznaczenia granicy zaangażowania, a później - jak dowodzą tego dalsze wydarzenia - możliwości wyjścia z Wietnamu w ogóle.

Koniec odcinka 

Ciąg dalszy nastąpi 


sobota, 29 lipca 2023

Polska: Korea Południowa gwarantem finansowym

Polski rząd nie chce wycofać się z wszystkich złych działań mających na celu zniszczenie polskiej państwowości i chciałby wykorzystać wojnę i innych do podniesienia swojego ratingu. Polska ponosi wymierne straty z powodu obłąkanej polityki Jarosława Kaczyńskiego którego można porównać do Nikity Chruszczowa, być może idola Kaczyńskiego. Chcąc podnieść rating polski rząd wysłał delegację do Korei Południowej celem namówienia koreańskiego rządu do... przestępstwa! Przestępstwa polegającego na zmianie prawa i pożyczenia pieniędzy, których katastrofalnie brakuje Polsce. Aby to osiągnąć od wielu lat pisowski rząd prowadzi politykę pułapek gospodarczych wciągając w interesy różne państwa. Jednocześnie robią bardzo wiele aby Polska stała się państwem bezprawia. A Oni sami międzynarodowymi szantażystami. 

To krótkowzroczna, że nie powiem - głupia polityka. Takie są elity obecnie rządzące Polską. Porównanie Jarosława Kaczyńskiego do Nikity Chruszczowa jest bardzo dobre. Chruszczow zmienił bieg rzeki czym spowodował katastrofę klimatyczną i ekologiczną. Kaczyński ma mniejsze możliwości, ale nie mniejsze ambicje. Jak w filmie "O dwóch takich co ukradli Księżyc", i to jest poziom umysłowy Jarosława Kaczyńskiego. Dziecinny! 

Dzieci też bywają okrutne.

Podobnie można pomyśleć o Putinie, który wygląda na dużego chłopca. Starego.

Pisane nad ranem, po czwartej 

środa, 26 lipca 2023

O lokalu jaki zajmuję

 Mieszkanie komunalne jakie zajmuję wymaga kapitalnego remontu. Naprawa jednego pieca nie zda się na nic. Trzeba ogrzewać całość, a nie jeden pokój, zresztą - nieszczelny. 

Zostałem kłamliwie oskarżony i skazany, sprawa wcale się nie zakończyła. To kwestia woli politycznej. I sama gmina, która marnotrawi wiele środków mogłaby ten problem łatwo rozwiązać. Finansują klub piłkarski, który powinni dawno temu sprzedać. Mają dochody i możliwości. 

Zamiast rozwiązania problemu policja dręczy mnie na różne sposoby. Stałym punktem "programu" są wzdęcia i gazy w... gacie.